W październiku 1968 roku Air Staff określił nowe wymagania na następcę samolotu Hunter, którego zadaniem byłoby taktyczne wsparcie i loty rozpoznawcze. Hawker zaproponował wówczas, samolot doświadczalny P.1127 (RAF) i nazwę HARRIER (błotniak popielaty). Pierwszy z 6 prototypów wykonał swój pierwszy pionowy lot 31 sierpnia 1966 roku, a na początku 1967 roku zostało złożone zamówienie na serię 60 samolotów, oznaczonych HARRIER GR.1. Miały one stanowić wyposażenie OCU (Operational Conversion Unit) pierwszoliniowego dywizjonu RAF na Wyspach Brytyjskich oraz drugiego dywizjonu na terenie RFN. W 1967 roku wykonano wiele lotów próbnych badając różne konfiguracje podwieszeń uzbrojenia i zbiorników paliwa. W 1968 roku przeprowadzono intrygujące próby systemu nawigacyjno ? bombowego, który był w tym czasie najlepszym systemem brytyjskim i nawet przewyższał system samolotu F-111.

                Zainteresowanie ze strony innych państw było duże, ale tylko US Marine Corps rzeczywiście zamierzał pozyskać nowe samoloty. W grudniu 1968 roku Amerykanie złożyli zamówienie i otrzymali 12 samolotów, które oznaczono HARRIER AV-8A.

                W 1969 roku podpisano kontrakt między firmami Hawker i McDonnell Aircraft na produkcję licencyjną i współpracę nad dalszym rozwojem samolotów pionowego startu i lądowania. Jedną z głównych zmian wprowadzonych do zamówionych samolotów było zastosowanie nowego silnika Pegasus 11 o zwiększonym wydatku powietrza, wtrysku wody do komory spalania i poprawionym chłodzeniu łopatek turbiny.

                Ponieważ głównym zadaniem wykonywanym przez samoloty HARRIER miały być ataki na cele naziemne, samoloty użytkowane przez RAF wyposażono w laserowy system pomiaru odległości i oznaczania celów. Nowe wyposażenie umieszczono w wydłużonym "nosie" samolotu. Poza tym zainstalowano system ostrzegania przed opromieniowaniem wiązką radarową przez nieprzyjaciela.

                HARRIER jest jednomiejscowym samolotem wsparcia, pionowego/krótkiego startu i lądowania. Jest górnopłatem napędzanym silnikiem o zmiennym wektorze ciągu, z podwoziem w układzie rowerowym. Konstrukcja płatowca jest półskorupowa, metalowo-kompozytowa. Płat jednoczęściowy o obrysie trapezowym. Kadłub jest podzielony na 3 części: pierwsza-mieści przedział awioniki i kabinę pilota; druga - stanowi obudowę zespołu napędowego; trzecia- jest klasycznym usterzeniem, mieści również dysze gazodynamiczne układu sterowania. Uzbrojenie samolotu jest wyłącznie podwieszane na czterech węzłach podskrzydłowych i jednym podkadłubowym. Ponadto do kadłuba mogą być mocowane dwa działka oraz centralny węzeł podkadłubowy dostosowany do przenoszenia zasobnika z 5 aparatami fotograficznymi.

Dane techniczne:

HARRIER GR.1 (AV-8A) - SAMOLOT BOMBOWY

Rozpiętość: 7,70 m

Długość: 14,38 m

Wysokość: 3,43 m

Zasięg: 3300 km

Masa startowa: 11 430 kg

Prędkość max.: 1 185 km/h

Napęd: silnik odrzutowy Rolls-Royce Pegasus 11 Mk 103 (Mk 802) o ciągu 95,6 kN (9752 kG);

Uzbrojenie: 2 działka Aden kal. 30 mm oraz 3629 kg środków bojowych (bomb, pocisków rakietowych).